ՎԻԶԱ

Պլաստիկ թափանցիկ տուփի մեջ երեխան էր: Նրա աչքերը լայն բացված էին, նա նստած էր սրբիչներից, տակդիրներից և թաշկինակներից կազմված բլրակի վրա և նայում էր թափանցիկ տուփից դուրս: Լրագրողներն արդեն մի քանի րոպե անդադար կուրացնում էին նրան իրենց լուսանկարչական սարքերի կայծերով: Երեխան նայում էր այդ լույսերին առանց աչքերը թարթելու: Նրա զարմացած-բացված բերանից բարակ թելիկով ծորում էր թուքը:

-Գալիս է գլխավոր քարտուղարը:

Ջրի մեջ գցված քարի պես այս արտահայտությունը ալեկոծեց հավաքվածների բազմությունը և լրագրողներն ավելի ակտիվ սկսեցին չխկացնել իրենց սարքերը` խավարեցնելով նույնիսկ առաստաղից կախված հսկայական ջահի լույսը: Երբ իրարանցման առաջին ալիքն իջավ, երևաց գլխավոր քարտուղարը` շրջապատված ամենատարօրինակ հագուստով մարդկանցով: Քարտուղարը բարձրացրեց ձեռքը` դահլիճում լռություն հաստատելու համար և հրավիրեց իր ուղեկիցներին նստել իր հետ երկար սեղանի հետևում: Ներկաներից ավելի ուշադիր մեկը շտապեց հեռու տանել սեղանի կենտրոնից թափանցիկ պլաստիկ տուփը, որը հայտնվել էր հենց գլխավոր քարտուղարի դիմաց:

-Եվ այսպես,-սկսեց նա` մոտեցնելով քրտնած դեմքին անձեռոցիկը,-ժամանակ շատ չկա, ուստի կխուսափենք ավելորդ ձևականություներից և միանգամից կխոսենք գործից: Ինչպես տեսնում եք, ինձ այսօր ուղեկցում են մի շարք հարգարժան մարդիկ, որոնք բոլորն էլ կապված են հավատքի, կրոնի և ամեն իռացիոնալ երևույթի հետ ավելի քան մեզանից ինչ-որ մեկը: Ու թող քննադատեն ինձ բոլոր հակառակորդներս, թող ծիծաղի առարկա դարձնեն ինձ տարբեր լրատվական միջոցներով և հատուկ քարոզարշավներով, բայց այժմ ես հակված եմ վստահել այս իմաստուն մարդկանց: Այլ տարբերակ ես այլևս չեմ տեսնում: Բոլոր գիտահետազոտական առաջադեմ ինստիտուտներն ու անհատ հետազոտողները չկարողացան քիչ թե շատ հիմնավորված պատասխան տալ այս ամիսներին մեզ համար ամենահուզիչ հարցերին:Եվ թող իմ պարտքը լինի…թող իմ պարտքը լինի փրկել բոլոր բալիկներին…

Լուսանկարչական սարքերի օբյեկտիվները նորից թեքվեցին դեպի թափանցիկ տուփը: Երեխայի աչքերը նույն կերպ բաց էին: Բերանից շարունակում էր ծորալ թուքը:

-Ես հավաքել եմ իմ շուրջ մարդկանց, որոնք կարող են գնալ այնքան հեռու, ինչքան անհրաժեշտ կլինի: Այս պահից սկսած նրանք կլինեն Միացյալ Ազգերի Կազմակերպության Գլխավոր Քարտուղարին առընթեր գործող «Երեխաների Ճգնաժամի Հաղթահարման Կոմիտե»:

Թևերը նրա փառահեղ էին: Հսկայական էակը վեր էր խոյանում քաղաքի վրա ահռելի լեռան պես: Լուսավոր դեմքի վրա շողշողում էին կապույտ աչքերը: Նրա հայացքն ուշադիր էր և կենտրոնացած: Ձեռքին ոսկեզօծ գրիչն էր և համընդհանուր տարեգրության մեծ ցուցակը, որը ձգվում էր հազարավոր կիլոմետրերով` չունենալով ոչ սկիզբ և ոչ էլ վերջ: Նրա ոտքերի տակ տարածվում էր ուրվական քաղաքը, որտեղ փոքրիկ լուսավոր կետերով խմբված էին մարդկային հոգիները: Էակը նայում էր քաղաքին իր հասակի բարձրունքից և նրա լուսավոր դեմքը խոժոռվում էր, իսկ թևերը երբեմն շարժվում էին` առաջացնելով քամի, որն այնքան անհավանական էր իոնացված ուրվական աշխարհում: Մարդկային տարեգրության ցուցակում նա նշում էր բոլոր այն հոգիները, որ պիտի բնակություն հաստատեին նորանոր մարմիններում: Սակայն ցուցակն այդ մնում էր կիսատ, քանի որ շատ էին ամեն վայրկյան ավելացող մարմինները: Էակը չէր հասցնում լրացնել դրանք բոլորը և շատերը մնում էին առանց հոգիների: Վերջին տարիներին էակը դադարեցրել էր հոգիների խստագույն ստուգումը և բնակեցնում էր դրանք առանց ընտրելու, իսկ հիմա չէր օգնում նույնիսկ դա. ցուցակն ավելի ու ավելի թերի էր ստացվում:

Գլխավոր Քարտուղարն իր առանձնասենյակում էր: Նա մեկ մոտենում էր լուսամուտին, նայում աշխարհի ամենամեծ քաղաքին, մեկ շտապում էր սենյակի ամենախորքը, առնում գլուխն ափերի մեջ, փորձում փախչել իրեն ճնշող իրականությունից: Նա արդեն արել էր այն ամենն, ինչ հնարավոր էր: Նրա ստեղծած միջազգային գիտական ֆորումները և հետազոտական աշխատանքները չէին հասել և ոչ մի բանի, ինչը կկարողանար բացատրել աշխարհին սպառնացող նոր վտանգի պատճառները: Նրա սեղանը լցված էր թերթերով և ամսագրերով, որտեղ ոչ մի լրագրող և վերլուծաբան չէր ալարում քարկոծել Գլխավոր Քարտուղարին` անճարության համար: Լիներ նրա փոխարեն ուրիշ  մեկը, չէր խոթի քիթն այս խնդրի մեջ, չէր ստանձնի նախաձեռնությունը և հեռու կմնար ցանկացած քննադատությունից: Ու՞ր էին այժմ բոլոր խոշոր տերությունների ղեկավարները, ու՞ր էին բոլոր այն սուրբ եկեղեցիների առաջնորդները, որոնց առաքելությունը պետք է կայանար մարդկությունն առաջնորդելը: Ոչ մի բան չէս արել, ուրեմն մեղավոր չես: Դա էր նրանց կարգախոսը, և նրանք բոլորն էլ անմեղ էին, մեղավոր էր միայն ինքը, քանի որ նա փորձել էր և ձախողվել:

Մի քանի օրվա ընթացում Գլխավոր Քարտուղարի մարդիկ եղան աշխարհի ամենամոռացված անկյուններում` գտնելով, համոզելով և բերելով տարբեր շամանների, կախարդների, մոգերի և էքստրասենսների: Բոլոր այդ անձանց հետ եղան գաղտնի հանդիպումներ, փակ քննարկումներ և անհույս բանավեճեր: Արդյունքում Գլխավոր Քարտուղարի սենյակում հայտնվեցին մի շարք մոգական առարկաներ, մի քանի բաժակ դեղաբույսային թուրմեր և ջրի վրա գրված աղոթքներ, որոնք պետք է օգնեին նրան տեղափոխվել մեկ այլ վայր` որոնելու հարցերի պատասխանները:

Գլխավոր Քարտուղարը վերջին անգամ նայեց լուսամուտից դուրս: Հետո նա մոտեցավ  փոքրիկ սեղանիկին ու կատարեց բոլոր այն գործողությունները, որ սովորացրել էին նրան մոգերն ու շամանները: Նրա առանձնասենյակի դուռը թակեցին: Կրկին թակեցին: Սուրհանդակը, որ բերել էր Գլխավոր Քարտուղարի նամակներն ու վերջին վիճակագրական տվյալները ,երկյուղալով բացեց դուռը: Առանձնասենյակում ոչ ոք չկար:

Ուրվական քաղաքում պակասում էին լույսերը: Էակը  նայում էր իր ցուցակին: Նրա կապույտ աչքերը կենտրոնացած էին: Լուսավոր ճակատի վրա նշմարվում էր զսպվող տագնապը: Փոքրիկ լույսերը հերիքում էին միայն ամեն հարյուր-հարյուրքսաներորդ մարմնի համար: Ուրվական քաղաքում չկային այլևս ազատ հոգիներ: Էակն արդեն չէր կարող լրացնել և ոչ մի մարմին: Երբ քաղաքից անհետացավ վերջին փոքրիկ լույսը, տիրեց խավարը և սառը շունչը փչեց հեռավոր խորքից և ստվար շողքը կանգնեց էակի առջև և սև էին այդ շողքի թևերը և կարմիր էին աչքերը նրա մռայլ դեմքի վրա: Ստվար շողքը բացեց իր թևերը` ցույց տալով իր մթության անհունությունը և ճեղքեց իր և էակի միջև եղած հողը և ցույց տվեց կրակը, որ վառվում էր այնտեղ և բոլոր սև կետերը, որ գալարվում էին այդ խորշում և տանջվում:

-Լրացրու՜ ցուցակդ սրանցով, ասաց խավարն ու հեռացավ` թողնելով էակին միայնակ` դատարկ քաղաքի և բացված գետնի հետ: Եվ շոգը, որ բխում էր գետնի տակից, խանձեց էակի թևերը, բայց չխամրեցրեց նրա աչքերի փայլը և էակը սկսեց լրացնել ցուցակը` ավելացնելով սև կետերը դատարկ մարմինների մեջ:

Նա հայտնվեց քաղաքի ծայրամասում` բլրի վրա: Երկինքն այդտեղ լուսավորված էր նեքևից` կարմիր լույսով, ասես հսկա խարույկ լիներ վառված: Պատմել էին նրան մոգերն այն վայրի մասին, որտեղից սկսվում է կյանքը և որտեղից երկիր են գալիս հոգիները, և նա այդ վայրը ճանաչեց ու փաստեց, որ չի տեսել երբեք ոչ մի քաղաք, որն ավելի մեծ լինի հիմա իր առջև փռվածից, և չի տեսել ոչ մի ավելի դատարկ քաղաք, որ լինի այդպես անկենդան: Նա քայլեց բլրի վրայով, անցավ դատարկ թաղամասն ու նոր միայն բարձրացրեց գլուխը` սարսռալով իր ողջ բանականությամբ: Նա տեսավ, որ էակը լուսավոր է և հսկա: Նա տեսավ, որ էակն անբողջովին ընկալելի չէ և ոչ էլ հնարավոր է բացատրել այն: Նրա թևերը սպիտակ էին  և ահռելի, իսկ աչքերի կապույտ գույնը երջանկություն էր ներշնչում: Էակի ձեռքից կախված էր երկար թուղթը: Այն իջնում էր մինչև էակի ոտքերը, ծալվում էր և շարունակվում դեպի հեռու, դեպի անվերջություն:

Նա մոտեցավ այդ թղթին: Նրա աչքերը կարդացին բոլոր նշանները, բայց իմաստը դրանց նա չհասկացավ միանգամից, այլ միայն այն ժամանակ, երբ մտածեց քաղաքի դատարկության մասին: Ու տեսավ նաև էակի առջև բացված անդունդը և նրանից դուրս ելնող կրակի լեզուները և վեր թռչող սև կետերը, որոնք աղաղակում էին տանջահար ձայներով: Նա փորձեց քաշել էակի թղթից, բայց ձեռքը չհասցրեց դիպչել թղթին: Նրան ինչ-որ բան թափ տվեց և հեռու շպրտեց էակից…

Ոստիկանությունը շրջափակել էր ՄԱԿ-ի գրասենյակի շենքը: Գլխավոր Քարտուղարի անհետացումն ընդունել էին ոչ առանց խանդավառության: Նրա  ընդդիմադիր ուժերը տարածում էին հայտարարություներ, որ վերջինս ուղղակի փախել է` չդիմանալով իր վրա ընկած պատասխանատվությունից: Ոմանք ասում էին, որ պատճառը նախորդ օրվա ֆուրշետի ժամանակ մատուցված ծովային կաղամբն է, ինչի պատճառով Գլխավոր Քարտուղարը գտնվում է զուգարանում: Ավելի լուրջ վերլուծաբաններն ակնարկում էին, որ հավանաբար Գլխավոր Քարտուղարի ընտանիքում ծնվել է երեխա և այդ երեխան տառապում է վերջերս ի հայտ եկած Դատարկության Ախտով:

Սուրհանդակը, ով առաջինն էր բացահայտել Գլխավոր Քարտուղարի անհետացումը, ուղեկցում էր հատուկ գործակալներին դեպի նրա առանձնասենյակը:

-Ահա էստեղ, ես թակեցի նրա դուռը, որպեսզի հանձնեմ նրան օրվա փոստը, բայց նա չկար...այստեղ...այո, հիմա բացեմ դուռը...պարոն Գլխավոր Քարտուղար!!!

Նա կանգնած էր փոքրիկ սեղանիկի մոտ: Նրա հայացքն արտահայտում էր զարմանք և նույնիսկ զայրույթ:

-Դուռը թակել է սիրում, հարգելի՜ս,-ասաց նա ատամների արանքից:

-Բայց...պարո՜ն..դուք անհետացել էիք...

-Դա ձեզ իրավունք չի տալիս մտնել իմ սենյակն առանց թույլատվության: Ու քանի որ եկել եք, բարի եղեք հրավիրել մամլո ասուլիս, ես ելույթ եմ ունենալու ճառով:

P. S.

Դատարկության Ախտով ծնված երեխաների թիվն անցնում է քսան միլիոնի սահմանը: Դեռևս չկան համակարգված ծրագրեր նրանց խնդիրը լուծելու կամ նրանց ռացիոնալ օգնություն ցուցադրելու համար: Որոշ երկրներում արդեն կազմվել են նախնական ճամբարներ, որտեղ կբնակեցվեն երեխաները: Առկա են դեպքեր, երբ այդպիսի երեխաները դառնում են կրոնական էքստրեմիստների հարձակումների զոհեր: Երեխաներին այդպիսի վտանգից ապահովագրելու համար ՄԱԿ-ը պարտադրում է բոլոր երկրներին մշակել անվտանգության արդյունավետ համակարգեր: Պետք է նշել, որ ՄԱԿ-ի նախկին Գլխավոր Քարտուղարի հրաժարականը շատ տարօրինակ կերպով համընկավ ուրախալի վիճակագրության հետ: Նույն օրը, երբ անհետացած Գլխավոր Քարտուղարը հայտնվեց և հրաժարականի ելույթ ունեցավ, դադարեցին նաև Դատարկության Ախտով ծնունդները: Այս թեմայով դեռևս մեկնաբանություններ չկան: Չկան նաև մեկնաբանություններ այսօր առավոտյան քաղաքային ծննդատանը տեղի ունեցած միջադեպի հետ կապված
 Հիշեցնենք, որ առավոտյան նորածին երեխան հարձակվել էր իր ծնունդն ընդունող բժիշկի վրա և պատճառել նրան մարմնական վնասվածքներ:Կներեք...Ինձ նոր հայտնեցին, որ վերոհիշյալ երեխան, իսկ նա ընդամենը վեց ժամական է, փախչել է հիվանդանոցից` կծելով և վնասազերծելով պահակներին:

Հայտնի է նաև, որ այսօր նախկին Գլխավոր Քարտուղարի կողմից կազմակերպվել է հանրահավաք, որտեղ նա , ինչպես ինքն է ասում, հայտնելու է նոր աշխարհաքաղաքական ուժի ի հայտ գալու մասին: Հավաստի աղբյուրներից մեզ հայտնի են դարձել այդ «ուժի» հիմնական կարգախոսներից մի քանիսը` «Ո՜չ ծնելիությանը», «Մահ բոլոր հանցագործներին» , «Այո՜ աբորտներին»: 

ՌԵԱԼԻԹԻ

Հիմա տուն հասնելու համար ես ստիպված եմ լինում անցնել հազար ու մի տեսակ մալուխների, տարբեր լուսավորիչների և այլ սարքավորումների միջով: Հիմա իմ շենքում անդադար իրարանցում է: Շենքն արդեն դարձել է ճանաչելի ողջ երկրով մեկ:

Իսկ սկսվել էր այս ամենն իմ զանգից:

Ես փորձում էի նայել ամսվա ամենակարևոր ֆուտբոլոյին հանդիպումը: Գնել էի գարեջուր, չիպսեր, աղի ընդեղեն, աղի ձողիկներ, էլի գարեջուր և պատրաստվել էի վայելել երկու առաջնակարգ ակումբների սկզբունքային հանդիպումը:

Նկատել եմ, որ սիրում եմ ուշադրություն դարձնել զանազան մանրուքների: Օրինակ` սիրում եմ, որ խաղից հինգ րոպե առաջ արդեն պատրաստ լինի փոքրիկ սեղանիկը` գարեջրի շիշը, բոլոր աղի պարագաները, մոխրամանը, սիգարետը, կրակայրիչը, հեռախոսը և հեռակառավարման վահանակը վրան դրված: Դրանք այն ամենն են, ինչ պետք է խաղը դիտելու համար: Եթե, օրինակ, կրակայրիչը մոռացած եմ լինում, կարող եմ վեր կենալ տեղիցս, քրքել հագուստիս գրպանները, գտնել այն  և նոր միայն շարունակել դիտումը: Սիրում եմ, որ տեղը տեղին լինի ամեն բան: Դա ֆուտբոլ է, գրողը տանի, կարևոր իրադարձություն, և պետք է ամենայն պատասխանատվությամբ վերաբերվել նման կարևորագույն հանդիպումների:

Ավելորդ կլինի ասել, որ ցանկացած աղմուկ փչացնում է իմ փոքրիկ և համեստ ֆուտբոլային տոնը: Ու հարցը նրանում չէ, որ ինձ համար կարևոր են խաղի մեկնաբանի խոսքերը...խոսքը նրա մասին է, որ ես չեմ հանդուրժում ֆուտբոլի ժամանակ ոչ մի աղմուկ, որը կապված չէ ֆուտբոլի հետ: Կողմնակի աղմուկն ինձ հավասարակշռությունից հանում է, ես նյարդայնանում եմ և ցանկանում եմ դիմել վճռական գործողություների:

Այդ օրն ամեն ինչ սովորականի պես պատրաստ էր: Գարեջրի շշի վրա կային ուղիղ քսանմեկ ջրի կաթիլներ (քսանմեկն իմ սիրած թիվն է և հաջողություն է բերում: Եթե գարեջրի քրտնած շշի վրա լինում է հենց քսանմեկ կաթիլ, ուրեմն իմ թիմը հաղթելու է), չիպսերն ու պիստակները լցված էին թափանցիկ ամանի մեջ, մոխրամանը դրված էր աջ ձեռքիս մոտ, որպեսզի հարմար լինի նրանից օգտվել, սիգարետն ու կրակայրիչը մոխրամանի մեջ էին (դա այս եռյակի defoult վիճակն է): Հեռակառավարման վահանակը ձախ ձեռքիս մոտ էր: Այս անկյունից ավելի զգայուն է լինում bluetooth-ային ընդունիչը: Իսկ հեռախոսը դրված էր թրթռացող ռեժիմի վրա և գտնվում էր սեղանիկի հեռավոր անկյունում: Այն ինձ ոչ մի դեպքում չէր շեղի, ես էլ կիմանայի ստացված զանգերի և հաղորդագրություների մասին: Ամեն ինչ պատրաստ էր խաղի մեկնարկին: Հնչեց մրցավարի սուլիչն ու...

Սկզբում ես ուշադրություն չդարձրեցի վերևումս կատարվող անցուդարձին: Կարծես սովորական քայլեր լինեին: Հետո միայն նկատեցի, որ սրանք կարծես դիտմամբ են ոտքերով հարվածում գետնին: Ականջ դրեցի: Հաստատ վերևի հարևաններս են: Բարձրացրեցի հեռուստացույցիս ձայնը: Իմ թիմը գրոհում էր: Գնդակն անցել էր կենտրոնական հարձակվողի մոտ, նա շրջանցել էր հակառակորդի երկու մետրանոց պաշտպանին ու հարված կատարել: Շեղ էր:

Լսվեցին գոռգոռոցներ: Ձեր ինչն եմ ասել: Դրանք հաստատ գժվել էին: Կարծես ծեծում էին իրար: Հակառակորդներն անցել էին պատասխան հարձակման: Նրանց եզրայինները կատարում էին հեռահար փոխանցումներ և շարժվում էին լույսի արագությամբ: Նրանք մոտենում էին մեր տուգանային հրապարակին, մտնում նրա մեջ եզրերից, փոխանցում: Հարված...

Գոլ:

Հարևաններս շարունակում էին գոռգոռալ: Ես տարբերում էի և կանացի և տղամարդկային ձայներ: Երևի ընտանեկան ժողով էր մոտները: Սակայն ձայներն անտանելի էին դառնում: Ես գնալով զայրանում էի: Հակառակորդները նորից էին գրոհում: Ես բաց թողեցի այն պահը, երբ նրանք սկսեցին գրոհը: Գրողի տարած հարևաններ: Հակառակորդներն այս անգամ կենտրոնով էին շարժվում առաջ: Հարված: Դարպասահ: Մեր դարպասապահը լավագույնն է աշխարհում: Այո:

Հարևաններս անդադար աղմկում էին: Այդ ամենին գումարվում էին նրանց ոտքերի ձայները: Հիմարները կարծես դիտմամբ էին հարվածում հատակին: Ես նայեցի վերև, որպեսզի տեսնեմ չի պոկվում արդյոք իմ առաստաղի գաջը: Չէ: ՉԻ պոկվում: Բայց իմ թիմն է գրոհում: Մեր լավագույն հարձակվողն է: Մոտենում է տուգանայինին: Նա հատե՞լ է տուգանայինի գիծը: Նրան գցել են: Խաղի կանոնների խախտում է: Միանշանակ: Կլինի՞ տասնմեկ մետրանոց: Ոչ: Ո՜չ, գրողը տանի, չի լինի, քանի որ նա դեռ չէր հատել տուգանային գիծը: Ինչպիսի թյուրիմացություն, ասում է մեկնաբանը, կրկնապատկերի ժամանակ նա հստակ տեսնում է, որ գիծն արդեն վաղուց անցած էր: Ստադիոնում աղմուկ է: Բոլորը սուլում են: Հարևաններս սկսում են հայհոյել միմյանց: Ես բռնում եմ գլուպխս` սպասելով տուգանային հարվածին: Հարված: Դարպասաձողին!!!

Ես քիչ էր մնում արդեն ցնծայի պատասխան գոլը, բայց դարպասաձող…

Հարևաննս սկսում են բարձր լացել հենց այն պահին, երբ ես բերանս էի դրել չիպսի կտորն ու գարեջրի կում էի անում: Դրանց տիրոջ մերը: Հանկարծակիությունից սկսում եմ խեղդվել և հազալ: Շատ ուժեղ եմ հազում: Աչքերս դուրս են գալիս իրենց բներից: Ամեն դեպքում ինձ այդպես թվում է: Ինձ անհրաժեշտ է, որ ինչ-որ մեկը մեջքիս խփի: Ոչ ոք չկա: Հակառակորդի ֆուտբոլիստները գրոհում են, հարևանները պարզապես ողբ են կապել, հեկեկում են և կաղկանձում մի այլ կարգի, մրցավարը չի դադարեցնում խաղը, ախր ես գետնին եմ արդեն, պետք է դադարեցնել խաղը: Հարևանների աղմուկն արդեն անտանելի է դառնում: Զգացվում են ֆիզիկական պայքարի բոլոր նշանները: Ինձ թվում է, որ նրանց ոտքերի հարվածներից շարժվում է իմ առաստաղի ջահը: Հազս սկսում է նահանջել: Աչքերս հետ են մտնում իրենց բները: Ես լսում եմ մեկնաբանի ձայնը:

-Գոոոոոոո~լ…

Հաշիվն արդեն երկու զրո է: հակառակորդներն արդեն զգալիորեն առաջ են անցել: Իսկ ջրի կաթիլները քսանմեկն էին: Կլինի՞ այնպես, որ կաթիլները խաբեն ինձ առաջին անգամ: Ո՜չ, մենք դեռ ցույց կտանք: Բայց սկզբում ես տեղը կդնեմ այս գրողի տարած հարևաններին:

Մեկ հարկը բարձրացա առանց վերելակի: Սիրտս արագ էր աշխատում: Մոտենալով ավելի ու ավելի ահարկու էին դառնում հարևաններիս ոռնոցները: Արդեն նրանց դռան դիմաց կանգնած` ես հասկացա, որ դռան հետևում կատարվում է այն, ինչ սովորաբար անվանում են «մորթոցի»:  Ու ոչ թե սովորական, այլ իսկական դրամատիկ մորթոցի, քանի որ առկա էին վայնասունն ու հառաչանքները, ողբն ու աղերսանքները: Սեղմեցի զանգի կոճակը: Երկար պահեցի սեղմած: Պահեցի այնքան, մինչև դռան հետևի աղմուկ-աղաղակը փոխեց իր ռիթմն ու նվազեցրեց դեցիբելները: Ո՞վ ա էդեղ է, արա, է՜,-լսվեց բամբ ձայնը և ես հասկացա, որ այս մարդուն հաճույք է պատճառում ցանկացած ավելորդ հնչյուն արտաբերելը: Դա ապացուցում են թեկուզ այս երկու «է»-երը: Հարևանն ա ձեր, ասացի ես, մի քիչ կամաց գոռացեք, աղմուկ եք անում:

Դուռը բացվեց ու վրաս կախվեց խոժոռ աչքերի ոչնչացնող հայացքը: Ո՞վ ես դու է, արա, է՜:

Ես ասեցի, ես հարևանն եմ, ու ձեր աղմուկն ինձ խանգարում ա, ավելի զուսպ եղեք, բազմաբնակարանային շենք ա, պատերը բարակ են,-ասացի ես, ու բրդոտ ձեռքն ինձ ներս քաշեց: Ես հայտնվեցի միջանցքում: Գետնին երկու կանայք էին նստած: Մի տղամարդ անդադար քայլում-պտտվում էր խոհանոցում և նյարդային ծխում: Գետնին նստած կանանցից մեկը սկսեց վնգստալ: Վա՜յ, քոռանամ եեեես, էս ինչ կրակ էր սա, էս ինչ պատիժ էր, քոռանամ եեեե~ս: Խոժոռ աչքերով, բրդոտ ձեռքով և ոչնչացնող հայացքով տղամարդը բռնեց օձիքիցս ու ասաց, որ ռադ լինեմ և հանգիստ թողնեմ, որ իրենք իրենց ընտանեկան հարցերը լուծեն: Այդպես օձիքիցս բռնած նա դուրս հանեց ինձ, դրեց դռան դիմաց և փակեց դուռը հենց քթիս առջև: Հետո ես լսեցի աման-չամանի փշրոց և հստակ հարվածի ձայն: Այդպիսի ձայն կգար, եթե ոտքով խփեին ինչ-որ մեկի գլխին: Ու նորից վնգստոց ու ոռնոց:

Վերադարձա ես մի քիչ շշմած: Մեկնաբանն ասաց, որ հաշիվն արդեն երեք զրո է: Ես չկարողացա կենտրոնանալ: Ինձ շեղում էին աղմուկը և միտքը, որ շատ հնարավոր է գետնին նստած կանանցից մեկն արդեն մահացել է: Ես վերցրեցի մոխրամանի մեջից սիգարետս, վառեցի ու սկսեցի մտածել:

Մտածեցի ես բավականին երկար:

Հետո մի քիչ էլ: Ու որոշեցի վերցնել հեռախոսը: Հենց այն պահին, երբ նորից հարվածների ձայներ լսվեցին: Ես զանգեցի ոստիկանություն: Ալո, ֆուտբոլ չե՞ք նայում, ինչի՞ եք զանգել,-ասացին խոսափողի մեջ: Քթիցս են բերում ֆուտբոլը,-ասացի ես, ու մորթում են իրար, եկե՜ք հասե՜ք: Հասցե՞: Լավ, հիմա ընդմիջում է սկսվում, հիմա կգանք:

Հույսն այն է, ինչ առաջ շարժվելու կամք է տալիս մարդուն: Ընդմիջում էր: Տասնհինգ րոպե: Դա բավական է, որպեսզի կողքի ոստիկանատնից մեկ-երկու հոգի գան, նկատողություն անեն, շտկեն իրավիճակը, ինչ-որ մեկին բաժին տանեն և հեռանան` թողնելով ինձ կատարյալ լռության և ֆուտբոլի հետ: Ես դատարկեցի մոխրամանը, դրեցի նրա մեջ կրակայրիչն ու սիգարետը, գարեջրի նոր շիշ բերեցի, հաշվեցի կաթիլները`9: Նույնպես հրաշալի թիվ է: Երեք գոլ խփելն ամբողջովին ռեալ է: Թարմացրեցի ընդեղենն ու չիպսերը: Տեղը դրեցի հեռախոսն ու ձեռքս առա վահանակը` կարգավորելու ձայնը, երբ հարևանները կլռեն: Այդ նվիրական պահին սպասելիս ես վերածվել էի ականջի և որսում էի ամեն մի նոր ձայն: Լսեցի, թե ինչպես են գալիս ոստիկանները, ինչպես են սեղմում հարևանների դռան զանգը: Ահա դուռը բացվեց:

Աղմուկն ուժեղացավ: Գումարվեցին ոստիկանների գոռգոռոցները: Կանայք սկսեցին ավելի ու ավելի բարձր լացել: Ես զգացի, թե ինչպես է արցունքի կաթիլը դուրս գալիս աչքիցս և հուսահատված գլորվում այտովս ցած...կարծես չի լինելու այլևս ֆուտբոլ:

Նորանոր մարդիկ էին ավելանում վերևի հարկում: Դրաման զարգանում էր կայծակնային արագությամբ: Ջղաձգված ուղեղս չէր մարսում մեկնաբանի խոսքերը և չէր ընկալում կանաչ դաշտը: Բոլոր զգայարաններս պատրաստ էին հարևաններիս ու խառնաշփոթի մասնակիցներին պատառ-պատառ անելու: Հենց զգայարաններս: Ես մկաններ առանձնապես չունեմ: Ոչ էլ զենքեր:

Դողացող ոտքերով որոշեցի նորից բարձրանալ վեր: Հենց ընդհանուր միջանցքում ինձ հանդիպեց տեսախցիկով մեկը: Դուք այս շենքի բնակիչ ե՞ք: Խնդրում եմ պատմեք  մեզ մի քանի բան այս դժբախտ ընտանիքի մասին, որի տառապանքներին այսօր հետևում ենք համայն հայությամբ: Ես նայեցի ուղիղ տեսախցիկի օբյեկտիվի մեջ: Ահա, շարունակեց տեսախցիկով տիպը, մեզ հայտնեցին, որ դուք մեր հերոսների անմիջական հարևանն եք ներքևի հարկից և ես ձեզ շնորհավորում եմ, քանի որ այսուհետ ձեր բնակարանում կտեղակայվի մեր նկարահանող խումբը և դուք կլինեք այն եզակի մարդկանցից մեկն, ով կիմանա, թե ինչ է կատարվում մեր կուլիսների հետևում:

Տեսախցիկի օբյեկտիվի մեջ նայող իմ դեմքն ավելի հարցական արտահայտություն ստացավ:

Տիպը շարունակեց իր պատմությունն այն մասին, թե ինչպես է այս ընտանիքը շնորհիվ ոստիկանության տրամադրած տեղեկությունների հայտնվել «Դժբախտ մարդիկ» ինտերակտիվ սերիալի նախագծում և արդեն մոտակա տաս րոպեների ընթացքում ուղիղ եթերով ողջ աշխարհը (շնորհիվ արբանյակային հեռարձակման) կարող է հետևել ընտանեկան ծայրաստիճան ողբերգական, ճակատագրական և տառապալի իրավիճակներին: Այո, ասում էր տեսախցիկոցվ դեմքը, ձեր բախտը բերել է, որ դուք այս մարդկանց հարևան եք և կարող եք տեսնել այս ներկայացումները կենդանի կատարմամբ:

Ես վերադարձա տուն: Այնտեղ արդեն բերել էին պահեստային մալուխներ և սարքավորումներ: Ինձ հետ վերաբերվում էին  սիրալիր: Ինչ-որ մեկը հյուրասիրեց ինձ չիպսերով: Խոհանոցի պատին կախեցին «Հանրային Կյանքի Հեռուստաընկերության» լոգոն և «Դժբախտ մարդիկ»  ռեալիթի սերիալի պոստեռը: Ես նկատեցի, որ ընդհատվել է ֆուտբոլի հեռարձակումը: Էկրանի վրա բրդոտ ձեռքերով, խոժոռ աչքերով ու ոչնչացնող հայացքով մեկն էր: