ՌԵԱԼԻԹԻ

Հիմա տուն հասնելու համար ես ստիպված եմ լինում անցնել հազար ու մի տեսակ մալուխների, տարբեր լուսավորիչների և այլ սարքավորումների միջով: Հիմա իմ շենքում անդադար իրարանցում է: Շենքն արդեն դարձել է ճանաչելի ողջ երկրով մեկ:

Իսկ սկսվել էր այս ամենն իմ զանգից:

Ես փորձում էի նայել ամսվա ամենակարևոր ֆուտբոլոյին հանդիպումը: Գնել էի գարեջուր, չիպսեր, աղի ընդեղեն, աղի ձողիկներ, էլի գարեջուր և պատրաստվել էի վայելել երկու առաջնակարգ ակումբների սկզբունքային հանդիպումը:

Նկատել եմ, որ սիրում եմ ուշադրություն դարձնել զանազան մանրուքների: Օրինակ` սիրում եմ, որ խաղից հինգ րոպե առաջ արդեն պատրաստ լինի փոքրիկ սեղանիկը` գարեջրի շիշը, բոլոր աղի պարագաները, մոխրամանը, սիգարետը, կրակայրիչը, հեռախոսը և հեռակառավարման վահանակը վրան դրված: Դրանք այն ամենն են, ինչ պետք է խաղը դիտելու համար: Եթե, օրինակ, կրակայրիչը մոռացած եմ լինում, կարող եմ վեր կենալ տեղիցս, քրքել հագուստիս գրպանները, գտնել այն  և նոր միայն շարունակել դիտումը: Սիրում եմ, որ տեղը տեղին լինի ամեն բան: Դա ֆուտբոլ է, գրողը տանի, կարևոր իրադարձություն, և պետք է ամենայն պատասխանատվությամբ վերաբերվել նման կարևորագույն հանդիպումների:

Ավելորդ կլինի ասել, որ ցանկացած աղմուկ փչացնում է իմ փոքրիկ և համեստ ֆուտբոլային տոնը: Ու հարցը նրանում չէ, որ ինձ համար կարևոր են խաղի մեկնաբանի խոսքերը...խոսքը նրա մասին է, որ ես չեմ հանդուրժում ֆուտբոլի ժամանակ ոչ մի աղմուկ, որը կապված չէ ֆուտբոլի հետ: Կողմնակի աղմուկն ինձ հավասարակշռությունից հանում է, ես նյարդայնանում եմ և ցանկանում եմ դիմել վճռական գործողություների:

Այդ օրն ամեն ինչ սովորականի պես պատրաստ էր: Գարեջրի շշի վրա կային ուղիղ քսանմեկ ջրի կաթիլներ (քսանմեկն իմ սիրած թիվն է և հաջողություն է բերում: Եթե գարեջրի քրտնած շշի վրա լինում է հենց քսանմեկ կաթիլ, ուրեմն իմ թիմը հաղթելու է), չիպսերն ու պիստակները լցված էին թափանցիկ ամանի մեջ, մոխրամանը դրված էր աջ ձեռքիս մոտ, որպեսզի հարմար լինի նրանից օգտվել, սիգարետն ու կրակայրիչը մոխրամանի մեջ էին (դա այս եռյակի defoult վիճակն է): Հեռակառավարման վահանակը ձախ ձեռքիս մոտ էր: Այս անկյունից ավելի զգայուն է լինում bluetooth-ային ընդունիչը: Իսկ հեռախոսը դրված էր թրթռացող ռեժիմի վրա և գտնվում էր սեղանիկի հեռավոր անկյունում: Այն ինձ ոչ մի դեպքում չէր շեղի, ես էլ կիմանայի ստացված զանգերի և հաղորդագրություների մասին: Ամեն ինչ պատրաստ էր խաղի մեկնարկին: Հնչեց մրցավարի սուլիչն ու...

Սկզբում ես ուշադրություն չդարձրեցի վերևումս կատարվող անցուդարձին: Կարծես սովորական քայլեր լինեին: Հետո միայն նկատեցի, որ սրանք կարծես դիտմամբ են ոտքերով հարվածում գետնին: Ականջ դրեցի: Հաստատ վերևի հարևաններս են: Բարձրացրեցի հեռուստացույցիս ձայնը: Իմ թիմը գրոհում էր: Գնդակն անցել էր կենտրոնական հարձակվողի մոտ, նա շրջանցել էր հակառակորդի երկու մետրանոց պաշտպանին ու հարված կատարել: Շեղ էր:

Լսվեցին գոռգոռոցներ: Ձեր ինչն եմ ասել: Դրանք հաստատ գժվել էին: Կարծես ծեծում էին իրար: Հակառակորդներն անցել էին պատասխան հարձակման: Նրանց եզրայինները կատարում էին հեռահար փոխանցումներ և շարժվում էին լույսի արագությամբ: Նրանք մոտենում էին մեր տուգանային հրապարակին, մտնում նրա մեջ եզրերից, փոխանցում: Հարված...

Գոլ:

Հարևաններս շարունակում էին գոռգոռալ: Ես տարբերում էի և կանացի և տղամարդկային ձայներ: Երևի ընտանեկան ժողով էր մոտները: Սակայն ձայներն անտանելի էին դառնում: Ես գնալով զայրանում էի: Հակառակորդները նորից էին գրոհում: Ես բաց թողեցի այն պահը, երբ նրանք սկսեցին գրոհը: Գրողի տարած հարևաններ: Հակառակորդներն այս անգամ կենտրոնով էին շարժվում առաջ: Հարված: Դարպասահ: Մեր դարպասապահը լավագույնն է աշխարհում: Այո:

Հարևաններս անդադար աղմկում էին: Այդ ամենին գումարվում էին նրանց ոտքերի ձայները: Հիմարները կարծես դիտմամբ էին հարվածում հատակին: Ես նայեցի վերև, որպեսզի տեսնեմ չի պոկվում արդյոք իմ առաստաղի գաջը: Չէ: ՉԻ պոկվում: Բայց իմ թիմն է գրոհում: Մեր լավագույն հարձակվողն է: Մոտենում է տուգանայինին: Նա հատե՞լ է տուգանայինի գիծը: Նրան գցել են: Խաղի կանոնների խախտում է: Միանշանակ: Կլինի՞ տասնմեկ մետրանոց: Ոչ: Ո՜չ, գրողը տանի, չի լինի, քանի որ նա դեռ չէր հատել տուգանային գիծը: Ինչպիսի թյուրիմացություն, ասում է մեկնաբանը, կրկնապատկերի ժամանակ նա հստակ տեսնում է, որ գիծն արդեն վաղուց անցած էր: Ստադիոնում աղմուկ է: Բոլորը սուլում են: Հարևաններս սկսում են հայհոյել միմյանց: Ես բռնում եմ գլուպխս` սպասելով տուգանային հարվածին: Հարված: Դարպասաձողին!!!

Ես քիչ էր մնում արդեն ցնծայի պատասխան գոլը, բայց դարպասաձող…

Հարևաննս սկսում են բարձր լացել հենց այն պահին, երբ ես բերանս էի դրել չիպսի կտորն ու գարեջրի կում էի անում: Դրանց տիրոջ մերը: Հանկարծակիությունից սկսում եմ խեղդվել և հազալ: Շատ ուժեղ եմ հազում: Աչքերս դուրս են գալիս իրենց բներից: Ամեն դեպքում ինձ այդպես թվում է: Ինձ անհրաժեշտ է, որ ինչ-որ մեկը մեջքիս խփի: Ոչ ոք չկա: Հակառակորդի ֆուտբոլիստները գրոհում են, հարևանները պարզապես ողբ են կապել, հեկեկում են և կաղկանձում մի այլ կարգի, մրցավարը չի դադարեցնում խաղը, ախր ես գետնին եմ արդեն, պետք է դադարեցնել խաղը: Հարևանների աղմուկն արդեն անտանելի է դառնում: Զգացվում են ֆիզիկական պայքարի բոլոր նշանները: Ինձ թվում է, որ նրանց ոտքերի հարվածներից շարժվում է իմ առաստաղի ջահը: Հազս սկսում է նահանջել: Աչքերս հետ են մտնում իրենց բները: Ես լսում եմ մեկնաբանի ձայնը:

-Գոոոոոոո~լ…

Հաշիվն արդեն երկու զրո է: հակառակորդներն արդեն զգալիորեն առաջ են անցել: Իսկ ջրի կաթիլները քսանմեկն էին: Կլինի՞ այնպես, որ կաթիլները խաբեն ինձ առաջին անգամ: Ո՜չ, մենք դեռ ցույց կտանք: Բայց սկզբում ես տեղը կդնեմ այս գրողի տարած հարևաններին:

Մեկ հարկը բարձրացա առանց վերելակի: Սիրտս արագ էր աշխատում: Մոտենալով ավելի ու ավելի ահարկու էին դառնում հարևաններիս ոռնոցները: Արդեն նրանց դռան դիմաց կանգնած` ես հասկացա, որ դռան հետևում կատարվում է այն, ինչ սովորաբար անվանում են «մորթոցի»:  Ու ոչ թե սովորական, այլ իսկական դրամատիկ մորթոցի, քանի որ առկա էին վայնասունն ու հառաչանքները, ողբն ու աղերսանքները: Սեղմեցի զանգի կոճակը: Երկար պահեցի սեղմած: Պահեցի այնքան, մինչև դռան հետևի աղմուկ-աղաղակը փոխեց իր ռիթմն ու նվազեցրեց դեցիբելները: Ո՞վ ա էդեղ է, արա, է՜,-լսվեց բամբ ձայնը և ես հասկացա, որ այս մարդուն հաճույք է պատճառում ցանկացած ավելորդ հնչյուն արտաբերելը: Դա ապացուցում են թեկուզ այս երկու «է»-երը: Հարևանն ա ձեր, ասացի ես, մի քիչ կամաց գոռացեք, աղմուկ եք անում:

Դուռը բացվեց ու վրաս կախվեց խոժոռ աչքերի ոչնչացնող հայացքը: Ո՞վ ես դու է, արա, է՜:

Ես ասեցի, ես հարևանն եմ, ու ձեր աղմուկն ինձ խանգարում ա, ավելի զուսպ եղեք, բազմաբնակարանային շենք ա, պատերը բարակ են,-ասացի ես, ու բրդոտ ձեռքն ինձ ներս քաշեց: Ես հայտնվեցի միջանցքում: Գետնին երկու կանայք էին նստած: Մի տղամարդ անդադար քայլում-պտտվում էր խոհանոցում և նյարդային ծխում: Գետնին նստած կանանցից մեկը սկսեց վնգստալ: Վա՜յ, քոռանամ եեեես, էս ինչ կրակ էր սա, էս ինչ պատիժ էր, քոռանամ եեեե~ս: Խոժոռ աչքերով, բրդոտ ձեռքով և ոչնչացնող հայացքով տղամարդը բռնեց օձիքիցս ու ասաց, որ ռադ լինեմ և հանգիստ թողնեմ, որ իրենք իրենց ընտանեկան հարցերը լուծեն: Այդպես օձիքիցս բռնած նա դուրս հանեց ինձ, դրեց դռան դիմաց և փակեց դուռը հենց քթիս առջև: Հետո ես լսեցի աման-չամանի փշրոց և հստակ հարվածի ձայն: Այդպիսի ձայն կգար, եթե ոտքով խփեին ինչ-որ մեկի գլխին: Ու նորից վնգստոց ու ոռնոց:

Վերադարձա ես մի քիչ շշմած: Մեկնաբանն ասաց, որ հաշիվն արդեն երեք զրո է: Ես չկարողացա կենտրոնանալ: Ինձ շեղում էին աղմուկը և միտքը, որ շատ հնարավոր է գետնին նստած կանանցից մեկն արդեն մահացել է: Ես վերցրեցի մոխրամանի մեջից սիգարետս, վառեցի ու սկսեցի մտածել:

Մտածեցի ես բավականին երկար:

Հետո մի քիչ էլ: Ու որոշեցի վերցնել հեռախոսը: Հենց այն պահին, երբ նորից հարվածների ձայներ լսվեցին: Ես զանգեցի ոստիկանություն: Ալո, ֆուտբոլ չե՞ք նայում, ինչի՞ եք զանգել,-ասացին խոսափողի մեջ: Քթիցս են բերում ֆուտբոլը,-ասացի ես, ու մորթում են իրար, եկե՜ք հասե՜ք: Հասցե՞: Լավ, հիմա ընդմիջում է սկսվում, հիմա կգանք:

Հույսն այն է, ինչ առաջ շարժվելու կամք է տալիս մարդուն: Ընդմիջում էր: Տասնհինգ րոպե: Դա բավական է, որպեսզի կողքի ոստիկանատնից մեկ-երկու հոգի գան, նկատողություն անեն, շտկեն իրավիճակը, ինչ-որ մեկին բաժին տանեն և հեռանան` թողնելով ինձ կատարյալ լռության և ֆուտբոլի հետ: Ես դատարկեցի մոխրամանը, դրեցի նրա մեջ կրակայրիչն ու սիգարետը, գարեջրի նոր շիշ բերեցի, հաշվեցի կաթիլները`9: Նույնպես հրաշալի թիվ է: Երեք գոլ խփելն ամբողջովին ռեալ է: Թարմացրեցի ընդեղենն ու չիպսերը: Տեղը դրեցի հեռախոսն ու ձեռքս առա վահանակը` կարգավորելու ձայնը, երբ հարևանները կլռեն: Այդ նվիրական պահին սպասելիս ես վերածվել էի ականջի և որսում էի ամեն մի նոր ձայն: Լսեցի, թե ինչպես են գալիս ոստիկանները, ինչպես են սեղմում հարևանների դռան զանգը: Ահա դուռը բացվեց:

Աղմուկն ուժեղացավ: Գումարվեցին ոստիկանների գոռգոռոցները: Կանայք սկսեցին ավելի ու ավելի բարձր լացել: Ես զգացի, թե ինչպես է արցունքի կաթիլը դուրս գալիս աչքիցս և հուսահատված գլորվում այտովս ցած...կարծես չի լինելու այլևս ֆուտբոլ:

Նորանոր մարդիկ էին ավելանում վերևի հարկում: Դրաման զարգանում էր կայծակնային արագությամբ: Ջղաձգված ուղեղս չէր մարսում մեկնաբանի խոսքերը և չէր ընկալում կանաչ դաշտը: Բոլոր զգայարաններս պատրաստ էին հարևաններիս ու խառնաշփոթի մասնակիցներին պատառ-պատառ անելու: Հենց զգայարաններս: Ես մկաններ առանձնապես չունեմ: Ոչ էլ զենքեր:

Դողացող ոտքերով որոշեցի նորից բարձրանալ վեր: Հենց ընդհանուր միջանցքում ինձ հանդիպեց տեսախցիկով մեկը: Դուք այս շենքի բնակիչ ե՞ք: Խնդրում եմ պատմեք  մեզ մի քանի բան այս դժբախտ ընտանիքի մասին, որի տառապանքներին այսօր հետևում ենք համայն հայությամբ: Ես նայեցի ուղիղ տեսախցիկի օբյեկտիվի մեջ: Ահա, շարունակեց տեսախցիկով տիպը, մեզ հայտնեցին, որ դուք մեր հերոսների անմիջական հարևանն եք ներքևի հարկից և ես ձեզ շնորհավորում եմ, քանի որ այսուհետ ձեր բնակարանում կտեղակայվի մեր նկարահանող խումբը և դուք կլինեք այն եզակի մարդկանցից մեկն, ով կիմանա, թե ինչ է կատարվում մեր կուլիսների հետևում:

Տեսախցիկի օբյեկտիվի մեջ նայող իմ դեմքն ավելի հարցական արտահայտություն ստացավ:

Տիպը շարունակեց իր պատմությունն այն մասին, թե ինչպես է այս ընտանիքը շնորհիվ ոստիկանության տրամադրած տեղեկությունների հայտնվել «Դժբախտ մարդիկ» ինտերակտիվ սերիալի նախագծում և արդեն մոտակա տաս րոպեների ընթացքում ուղիղ եթերով ողջ աշխարհը (շնորհիվ արբանյակային հեռարձակման) կարող է հետևել ընտանեկան ծայրաստիճան ողբերգական, ճակատագրական և տառապալի իրավիճակներին: Այո, ասում էր տեսախցիկոցվ դեմքը, ձեր բախտը բերել է, որ դուք այս մարդկանց հարևան եք և կարող եք տեսնել այս ներկայացումները կենդանի կատարմամբ:

Ես վերադարձա տուն: Այնտեղ արդեն բերել էին պահեստային մալուխներ և սարքավորումներ: Ինձ հետ վերաբերվում էին  սիրալիր: Ինչ-որ մեկը հյուրասիրեց ինձ չիպսերով: Խոհանոցի պատին կախեցին «Հանրային Կյանքի Հեռուստաընկերության» լոգոն և «Դժբախտ մարդիկ»  ռեալիթի սերիալի պոստեռը: Ես նկատեցի, որ ընդհատվել է ֆուտբոլի հեռարձակումը: Էկրանի վրա բրդոտ ձեռքերով, խոժոռ աչքերով ու ոչնչացնող հայացքով մեկն էր: 

Dampnas

Այս պատմությունն ինձ համար սկսվեց ուրբաթ օրը, երբ ֆոեյում հանդիպեցի Պերճ Սարյանին: Պերճ Սարյանը խոշոր տղամարդ է: Հասակը կլինի երկու մետր, իսկ քաշը հաստատ հարյուրհիսուն կիլոգրամից պակաս չէ: Ու տեսնել Պերճին այդպիսի հուզված ու շփոթված վիճակում, համոզված եմ, բախտ է վիճակվել շատ քիչերին: Ֆոեյում նրա շուրջ հավաքվել էին մարդիկ և լսում էին նրա զարմանալի պատմությունը: Պատմում էր Պերճն այն մասին, թե ինչպես է ճաշի ժամին հանդիպել արծաթագույն գլխարկով մարդու և ինչ զգացումներ է ունեցել այդ հանդիպման ժամանակ: Ես մոտեցել էի վերելակին, սեղմել էի կոճակն ու մինչ այն կգար, ականջի ծայրով լսում էի հուզված Պերճի կցկտուր խոսքերը:

-Ես...նա ոչ մի ուշադրություն չէր դարձնում վրաս, ոչ մի: Նստել էր կողքս...ու ես զգում էի, զգում էի, որ ինձ բանի տեղ չի դնում, չի նկատում, չի զգում: Էնքան խորն էր ինձ արհամարհում, որ ես էլ սկսեցի կասկածել` կամ, թե չկամ: Կամ, թե չկամ...Եթե դուք մտածում եք, որ դրանից ավելի վատ բաներ էլ են պատահում մարդու հետ, ապա իմացեք` չեն պատահում:

Խեղճն իրոք ընկճված էր: Ով կմտածեր որ խոժոռ հայացքով հսկան այդքան նուրբ հոգու տեր է: Վերելակը եկավ և ես ներս մտա: Դռները փակվելուց հետո թույլ տվեցի ինձ հեգնական ժպիտս: Մեծն Պերճն ընկճվել է անծանոթի արհամարհանքից: Ինչպիսի նախադասություն: Ինչպիսի իրադարձություն: Ինչպիսի ճակատագրական պահ գրասենյակային Շրեկի կյանքում:

Ես դուրս եկա շենքից ու քայլեցի երկու խաչմերուկ վերև` « Տեկիլա» ռեստորան: Ուրբաթ օրերին ես ճաշում եմ Նրա հետ: Ուրբաթ օրերին ես չեմ պատրաստվում փչացնել տրամադրությունս ամեն անկապ թեմայով: Ուրբաթ օրերին «Տեկիլայում» ինձ սպասում է Սառան: Ես սիրում եմ հետևել նրա շարժումներին, երբ նա այնքան շարմով բանեցնում է բոլոր այդ փայլուն պատառաքաղներն ու դանակները:

Սառան հագել էր մանուշակագույն գործվածքից շոր: Այն գրկում էր նրա մարմինը, ակնարկում ինձ նրա կրծքերի մասին` ցույց տալով այնքան հաճելի գոգավորությունները, իջնում ներքև, շշմեցնում ինձ մեջքի բարակությամբ, տանջում ինձ հետույքի կատարելությամբ  ու վերջում մեն-մենակ թողնում ինձ աշխարհի ամենագեղեցիկ ոտքերի հետ: Սառային տեսնելիս ես ստիպված եմ լինում կուլ տալ թուքս ու լպստել շուրթերս: Ես համբուրեցի նրան ու տեղավորվեցի սեղանի շուրջ: Մեր հարաբերությունները վերջին շրջանում լարված են: Շաբաթը մեկ անգամ` դա առավելագույնն է, ինչին ես կարողացել եմ հասնել: Նա միշտ զբաղված է լինում, անընդհատ զբաղված է, իսկ աշխատանքից դուրս միշտ կգտնվի որևէ բարեկամ կամ հարազատ, որ կգողանա նրա ժամանակն ինձանից: Հավանաբար Սառան շատ լավն է` ամբողջովին մեկ հոգու պատկանելու համար:

-Ես զանգում էի քեզ երեկ,-ասացի ես:

-Գիտեմ, ես տեսել եմ, ուղղակի ժամանակ չկար պատասխանելու,-նա ժպտաց իր անմեղ ժպիտով` հետ տանելով ոսկեգույն մազերը: Ռեռստորանի խորքում անդադար աղմուկ էր, ինչ-որ անցուդարձ էր:

-Քեզ դուր եկա՞ն իմ ուղարկած ծաղիկները,-հարցրեցի ես:

-Ա, երեքշաբթի օրը՞,-ասաց նա,-այո, նրանք հիասքանչ էին:

-Ծաղիկները ես ուղարկել էի չորեքշաբթի,-ուղղեցի ես:

-Ճիշտ այդպես: Երեքշաբթի ծաղիկներ էի ստացել “BRT” ֆիրմայից:

-Ֆիրմաները քեզ ծաղիկներ են ուղարկու՞մ:

-Հաջող գործարքներից հետո:

Անընդհատ լսվող աղմուկն ավելի սաստկացավ: Ինչ-որ մեկն անվերջ կրկնում էր` «Ոստիկանություն», «Շտապ Օգնություն»:

-Տեսնես ի՞նչ է կատարվում,-հետաքրքրվեց նա:

-Երևի ինչ-որ մեկը վատացել է կամ հեռացել է առանց հաշիվը մարելու:

-Քույրս է,-ասաց նա ու հանեց պայուսակից հեռախոսը,-ես հիմա:

Երբ Սառան խոսում է հեռախոսով, պետք է հետևել նրա հայացքին: Այն կարծես սավառնում է ռադիո  ալիքների հետ, հասնում զրուցակցին ու նայում նրա աչքերի մեջ: Սիրում եմ նայել նրան, երբ խոսում է հեռախոսով: Տհաճություն է պատճառում միայն մի միտք` արդյոք այդպիսին է նրա դեմքը, երբ ես եմ զանգում նրան:

-Կներես, ես պետք է գնամ: Քույրս վատ է զգում իրեն..հանդիպել է ինչ-որ մեկի, ես չհասկացա ինչ է պատահել, ասում է, որ ճնշված է , լացում է...

-Դե իհարկե...

-Ես պետք է գնամ:

-Ահա:

-Խնդրում եմ, մի՜ նեղացիր, ես քեզ սիրում եմ:

-Չէ, չէ, չեմ նեղանում,-ասացի ես: Ինչպես ես կարող եմ նեղանալ, երբ նա ասում է` «սիրում եմ քեզ»: Իրոք: Ես նրա հետ ունեցել եմ անմոռանալի գիշերներ, ես չեմ կարող չհավատալ նրա խոսքերին, ես ուղղակի տառապում եմ նրա այս տեսակ վերաբերմունքից:

-Դու չհավանեցի՞ր իմ մորուքը:

Սառան մի պահ մնաց զարմացած աչքերը վրաս չռած: Փառք քեզ աստված, նա դեռ ուշադրություն է դարձնում վրաս:

-Այդ երբվանի՞ց:

-Այսօրվանից,-խաբեցի ես,-շոյելով արդեն մեկ ամսեկան մորուքս,-ես կուղեկցեմ քեզ:

Տաքսին կանգնեցրեցինք հենց ռեստորանի մոտ: Սառան գնաց քրոջ մոտ` քաղաքի մյուս ծայրն, իսկ ես մնացի կանգնած` մտածելով` վերադառնալ «Տեկիլա», թե գտնել մեկ այլ տեղ կամ հենց տուն գնալ:

 Մտքերով տարված վառում էի սիգարետս, երբ կողքս հայտնվեց մատուցողներից մեկը:

-Ծխել կարելի՞ է:

Ես պարզեցի նրան սիգարետի տուփը:

-Համոզված եմ, որ դա արծաթագույն  գլխարկովի գործն է:

-Ի՞նչ:

-Անհետացած հաճախորդի մասին եմ խոսում: Ես համոզված եմ, որ արծաթագույն գլխարկովի մատն այստեղ խառն է:

-Ի՞նչ արծաթագույն գլխարկով մարդ:

-Ողջ քաղաքն է դա խոսում: Իսկական վայրենիություն է: Օրը ցերեկով հայտնվում են մարդիկ ու ահաբեկում ազնիվ քաղաքացիներին: Առավոտվանից դա է, որ լսում եմ` ինձ մոտեցավ արծաթագույն գլխարկով մեկն ու ես ինձ վատ զգացի: Իսկ այս հաճախորդն ընդհանրապես անհետացավ: Մեզ մոտ, հարգելիս, հաճախորդները հենց այնպես չեն անհետանում: Սա լուրջ հաստատություն է: Ողջ քաղաքում չեք կարող գտնել գինիների այսպիսի ընտրություն..

Ես սեղմեցի մատուցողի ձեռքն ու գնացի տուն` նորություններ լսելու, թերթեր կարդալու և մի քիչ այս քաղաքից տեղյակ լինելու վճռականությամբ:

Hratap.am   14:25

«Անընդհատ ստացվում են հաղորդագրություններ քաղաքի տարբեր մասերից մարդկանց  սուր հոգեկան խանգարումների և անհետացումների մասին: Ոստիկանությունն արդեն ձեռնարկել է միջոցներ` արծաթագույն գլխարկով խորհրդավոր անծանոթներին գտնելու նպատակով: Միջոցներն այդ, սակայն, ապարդյուն են:

Գրանցված բոլոր հաղոորդագրություններում խոսքը գնում է մոտավորապես միանման  դեպքերի մասին: Քաղաքացիներին է մոտենում արծաթագույն գլխարկով մեկը, որից հետո մարդիկ սկսում են իրենց ընկճված զգալ, նյարդայնանում են, խուճապի են մատնվում և նույնիսկ անհետանում (?): Բոլոր տուժվածները, որոնք ի վիճակի են քիչ թե շատ հասկանալի արտահայտվել, ասում են, որ անծանոթներն ուղղակի արհամարհում են իրենց, ինչի արդյունքում իրենք սկսում են կասկածել սեփական գոյության մասին:

Hratap.am լրատվական կայքը բարձր է գնահատում իր տարածած տեղեկատվության հավաստիությունն կարևորությունն ու իր ընթերցողների վստահությունը, այդ պատճառով դեռ հրաժարվում է պատասխանատվություն կրել նմանատիպ տարօրինակ և հակասական նյութի համար:»  

24onlinecity.com  16:05

«Քաղաքի գլխավոր հոգեբանի ասուլիսից պարզ դարձավ, որ խոսքը գնում է զանգվածային նևրոզի մասին: Քաղաքացիների նման պահվածքը գլխավոր հոգեբանը պարզաբանում է վերջին տնտեսական ճգնաժամի հետևանքներով և արևային մագնիսկան մրրիկների աննախադեպ ակտիվությամբ…»

Luronline.am  16: 23

«Քաղաքում մտցված է պարեկային ժամ: Կառավարությունը հրաժարվում է մենաբանություններ անել Արտաքին Գործերի Նախարարության շենքի անհետացման վերաբերյալ: Ականատեսների վկայությամբ նախարարության շենքին են մոտեցել արծաթագույն գլխարկներով երեք հոգի,իսկ մի քանի րոպե անց շենքն անհետացել է: Ոստիկանությունը հայտարարել է, որ տարվում են ակտիվ որոնողական աշխատանքներ...»:

Այս ամենը կարդալուց հետո ես զանգահարեցի Սառային: Նրա ձայնը լացակումած էր: Նա ասում էր, որ քույրն իրեն շատ վատ է զգում, նրան թվում է, թե արդեն մահացել է և անընդհատ ուզում է իրեն մի կերպ ցավացնել, որպեսզի համոզվի հակառակում: Ես խորհուրդ տվեցի Սառային կանչել բժիշկների: Սառան ասաց, որ արդեն զանգահարել էն «Շտապ Օգնություն», սակայն պատասխանել են, որ հիմա ծանրաբեռնված են նմանատիպ կանչերով , և բժիշկներն իրենց կմոտենան մոտակա երկու ժամվա ընթացքում: Երբ ասացի, որ ուզում եմ գալ իր մոտ, Սառան ասաց, որ չարժե, դրանից իր քույրն ավելի կնեղվի:

Լավ է տանը գարեջուր ունենալը: Միշտ կարելի է խմել, հատկապես այն պահերին, երբ թեթև տագնապ և անհանգստություն ես զգում: Ես հանեցի սառնարանից գարեջրի շիշն ու նորից նստեցի համակարգչի դիմաց: Բոլոր սոցիալական ցանցերում գնում էին բուռն քննարկումներ, բայց ուշադրությունս գրավեց բացված ֆորումներից մեկը, որտեղ իրենց կարծիքներ էին հայտնում կոմպետենտ թվացող անձիք: Օրինակ`

Dr. Freud-Ստեղծված իրավիճակն առանձնահատուկ է: Խոսքն ամենայն հավանականությամբ գնում է հոգեբանական ապոկալիպսիսի մասին: Եթե վերլուծենք բոլոր “տուժածների “ վկայությունները, ապա կկարողանանք պարզել, որ նշված սուբյեկտների մոտ ի հայտ են եկել մի շարք արմատական բարդույթներ: Ու բանն այս դեպքում ոչ թե առանձին հոգեբանական գործոնների առաջնայնության մեջ է, այլ հենց ամենահիմնական գիտակցության: Ակնհայտ է, որ այս մարդիկ այլևս չեն գիտակցում իրենք իրենց, նրանց մոտ կորել է վստահությունն իրենց գոյության վերաբերյալ: Այս պայմաններում ինձ մնում է միայն լռել և մտածել, թե ինչ դեր ունեն այս ամենում արծաթագույն գլխարկներն ու ինչ կարող են դրանք նշանակել:

Mr. Anonymous-Մարդիկ: Լինելով ասղաֆիզիկոս, լինելով քաջատեղյակ այլմոլորակային քաղաքակրթությունների հետ շփման բոլոր հավանականություններին` հանդգնում եմ վստահեցնել: Մեզ վրա ՀԱՐՁԱԿՎԵԼ ԵՆ: Եվ ընտրել են մեզ ոչնչացնելու անսովոր, սակայն գործող տեխնիկա: Ի՞նչ է պետք մեզ` ինքնահավան և էգոիստ homo sapiensներիս ոնչացնելու համար: Անհրաժեշտ է ընդամենը մեզ արհամարհել: Եվ նրանք արհամրհում են: Հնարավոր է սա նախնական հետախուզական ակցիա է: Այլ քաղաքներից նմանատիպ դեպքերի մասին տեղեկություններ չկան, սակայն ես վստահ եմ, որ մեզ պետք է պատրաստվել…պատրաստվել ավելի խոշոր հարձակման:

Ms.Woman-LOL. Հիմարների ֆորում: Այն ինչ հիմա կատարվում է` լավ կազմակերպված միջոցառում է: Կտեսնեք` սա կամ գովազդային քայլ է կամ քաղաքական PR-ի տակտիկա: Հիմա քաղաքապետը կգտնի նախարարության շենքն ու բոլորս հաջորդ ընտրություններին կընտրենք նրան:

Փորձեցի նորից զանգել Սառային: Այս անգամ նա չպատասխանեց: Սովորական երևույթ է: Գնացի երկրորդ շշի հետևից: Ֆորումներում կարդացած կարծիքները զվարճացնում էին ինձ, սակայն ուղեղս հրաժարվում էր առաջարկել իր սեփական վարկածը: Պատկերացնել նման բան դժվար է: Ինչպե՞ս կարող է անծանոթը այդքան արհամարհանք ներնչել ինչ-որ մեկի, որպեսզի վեջինիս մոտ ինքնագիտակցության այդպիսի ճգնաժամ սկսվի: Իսկ անհետացումների մասին ես ընդհանրապես աշխատում էի չմտածել: Սկզբում մարդիկ, հետո մի ամբողջ նախարարության շենք: Ես վերադարձա համակարգչի մոտ:  Լրատվական կայքերն արդեն ունեին թարմացում: Արդեն կային լուսանկարներ և կային մահախոսականներ և կային խոշորագույն քաղաքներում տեղի ունեցող զանգվածային անկարգությունների հոլովակներ:

«Ահռելի չափսերի չբացահայտված արծաթագույն թռչող սարքը մոտենում է Երկիր մոլորակին: Բոլոր երկրների բոլոր ուժային կառույցները բերված են մարտական վիճակի: ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեան հրավիրել է արտակարգ նիստ` ստեղծված իրավիճակը քննարկելու համար»:

Ես խորը կում արեցի սառը շշից: Նորից փորձեցի զանգահարել Սառային: Չպատասխանեց: Ախր ինչպե՞ս կարելի է ապրել նման արհամարհանքի պայմաններում: Դժվար է նույնիսկ պատկերացնել, թե ինչ կլինի եթե ինչ-որ մեկն արհամրհի մեր ողջ մոլորակը: